Conform de wetgeving bescherming van persoonsgegevens bieden wij jou ons Privacy & Cookie beleid aan. Dit beleid geldt voor alle services die wij als bedrijf verlenen.

OK
Nieuwsbrief  0521-851255

‘Samen eruit halen wat er in zit’

Vanuit de visie: iedereen is uniek, doet mee en mag er zijn. Je bent goed zoals je bent!

Ik was er klaar mee

Vanuit een jeugdige:

Ik vind het leven best moeilijk en vooral wat er allemaal van mij verwacht wordt. Ik kan niet functioneren in een groep, dus ook niet op de groep, op school of werk. Ik weet dat dit niet is wat de maatschappij van mij verwacht, maar ik kan het echt niet, zeker nu nog niet.

Ik ben nu 18 jaar en woon zelfstandig met begeleiding vanuit een WMO organisatie, maar dat was een lange weg. Ik ben uitgevallen op school, stage en dagbesteding en nadat ik erg agressief naar mijn ouders heb gereageerd kon ik niet langer meer thuis wonen. Ik had al een heel hulpverleningsverleden achter de rug. Ik heb behandeling en begeleiding gehad, heb gelogeerd en heb in de 24-uurszorg gezeten. Ik heb echt veel geleerd over mezelf en hoe ik met mijn autisme moet omgaan, maar als de druk te hoog wordt of ik ‘moet’ dingen dan kan ik het niet toepassen. Ik ben gewoon het allerliefst op mezelf met mijn vrienden online. Ik ben nu gelukkiger, doe mijn eigen huishouden op mijn tijd en mijn manier, eet en slaap wanneer ik dat wil en hoe ik dat wil. Ik ben best trots op dat ik dit allemaal kan. Ik gebruik geen enkele medicatie meer omdat ik dat zelf niet wilde. Ik werd daar alleen maar somberder van, ik moet nu wel meer mijn best doen om mijn gedrag in de hand te houden, maar dat lukt goed omdat ik uit de situatie kan gaan wanneer ik dat wil.

De beslissing om mij op 17 ½ jarige leeftijd alleen te laten wonen was de beste die er ooit genomen is, hoe spannend mijn ouders dit ook vonden. Ik hoefde niet meer van alles maar mocht het op mijn manier doen en op mijn tijd. Misschien kan ik later nog eens mijn opleiding afmaken of vrijwilligerswerk doen, maar ik ben blij dat ik nu eerst kan werken aan meer stabiliteit en het leven leren leven.

Vanuit ouders:

17 jaar was hij ondertussen en al vanaf zijn 3e jaar zaten we in het hulpverleningscircuit. Zo moeilijk om te zien dat een kind met autisme en ADHD zo`n moeite heeft om het leven te volgen wat er van hem verwacht wordt. Hij heeft veel medicatie gehad omdat hij in de klas moeilijk hanteerbaar was.

Heel snel boos, super druk en vervolgens weer heel somber en verdrietig. Als puber zoekend naar zijn eigen identiteit, val ik nu op mannen of vrouwen en wil ik eigenlijk wel man zijn of liever vrouw? Jeetje, of autisme en ADHD al niet lastig genoeg is!

Gelukkig hebben we vanuit de hulpverlening veel steun gehad en vanuit ons netwerk. Lieve familie die gewoon naast ons ging staan en zag dat het zeker niet makkelijk was. Op die ene avond waarop het zondagavond thuis zo misging waren wij er klaar mee. Dit kon niet langer meer, wij waren hem alleen maar aan het pushen om mee te doen aan de maatschappij en hij kon het echt niet, dat zagen we wel. Nadat hij een flinke explosie had gehad en behoorlijk bedreigend overkwam hebben we gekozen voor hem en ieders veiligheid. Met hulp van gemeente en Auti-start hebben we een plan bedacht om hem alleen te laten wonen met intensieve begeleiding in zijn huis en alle verplichtingen er afgehaald. Dit bleek de oplossing, zijn zelfmoordgedachte maakten plaats voor een voorzichtige glimlach en naarmate de tijd vorderde ging het steeds beter. Hij kon het zelfs voor elkaar krijgen om zijn huishouden te doen en voor zichzelf te zorgen. Wat een overwinning, eindelijk succes. Ondertussen woont hij in een huurhuis, mogen wij hem af en toe helpen en krijgt hij nog begeleiding vanuit de WMO. Wat zijn we trots op hem en wij kunnen eindelijk ouders zijn en geen hulpverleners.